قصه ام از خاک و بوی نم نم باران که نیست

قصه از راه دراز و فرصت و ایمان که نیست
قصه، قصه است
تلخ یا شیرین
دیر، شاید زود
من که می بایست بگشایم

بند از بند وجود تار و پود کهنه ی این راز...

چه هراس است از نگفتن
این چنین شعری به بی باکی
شعر بودن
باز نســـــــــــــرودن

ما که دل هامان زمستانی است
ما که خورشیدی به دریامان نمی خندد
ما که گلهای وفا در باغمان پژمرد
ما که پای خسته ی امیدمان فرسود


در همان پس کوچه های تنگ و تاریک پر از دردش

زندگی کز او فرو مرده است جاویدان چنین انسان

با هزاران خوش شعار بی اساس و حکمت و تدبیر


یا به گفتار یکی هم درد:

" دل، بیا بر حال این شب، های های گریه رها از سر کنیم آغاز"

سهم من اینک گریز از شهر ویرانی است کاندر آن

با هزاران زخمه ی انگشت

با وقاحت ، جسارت ها

پاکی دریای آن سو را

متهم انگار می دانند!!!

پس به هنگامی که مرگم از در آمد،

دوستان آن روز

در مزار آسمان دفنم کنید، ای دوستان پاک و بی پروا

تا نبـــاشد جز ستـــــــــاره هم مــــــــزار راز من آنجا

من به دنیا گریه خواهم کرد روزی عاقبت

اشک ها ریزم به خون تا قطره ی آخر، ولی


و بخواهم گفت:

دریای شکیبا، سخت غمگین است

او به ظاهر ساکت و آرام امــــــــا

خشمگین از ظلم جانفرسای دیــرین است

با صدایی پر خروش از موج می گوید:

" نیستم در خواب غفلت من"

ساکت اگر نشستم

خاموش اگر رمیدم

مرداب هرگز نیستم

روزی که فریادی زنم

زنجیرهاتان بگسلم