سکوت زیباست

در آن می توان شکفت ، شکست ، خندید ، بارید

ترسید ، شنید....و هرگز نگفت

در او می توان فاصله ها را با ابهام ،

پیوند داد

در او می توان نشست و هیچ نگفت

زیباست این واژه پرفریاد

اما...افسوس که سخت از آن رنج بردم

سخت

هر چند ،

کدامین نگاه مرا پاسخ داد...؟

کدامین غرور مرا طلبید...؟

نه! عمیق ترین تبسم نیز نتوانست به من باور دهد

من باورهایم را شکستم

هیچ نتوانم باور کرد در این همه سکوت گزنده

و امروز

تنها می توانم بر تو ، بر او...و بر همه غبطه بخورم

می توانم آه بکشم و منتظر

چشم بدوزم

و باز هم افسوس که آن ها را برای همیشه به روی من بسته اید

و سکوت کردید

و اکنون که دیگر توان فریاد ندارم

شاید بهترین راه تسلیم است

شاید باید در یاءس گم شوم

وقتی توانی برای گشودن نور در لرزش محسوس خاطره ها ندارم

شاید بهتر است تسلیم شوم

شاید راست گفتی که

"سکوت ، پاسخی به جز سکوت ندارد "

اما چه فایده...؟

من نیز تسلیم شوم...؟

من نیز...؟

اما بدان به هر ترانه ی جان فرسایی که پیوند بخوری

همواره در سکوت ، می خوانمت

اما روزی این تک واژه ی رهایی سکوت را ،

از قید وجود رها می کنم

                                                  و نمی گذارم در او نابود شوم

ای دی زیر متنا رو جدی نگیرین

تنهايي سرشار از موهبت است، زيرا در سکوت درون، خدا را خواهي يافت

باز هم به دنیای شاعرانه ام باز گشتم به آنجا که می توان احساسات را در زیر نقاب کلمات نهان کرد امروز مستاجر من اینجا را ترک گفت و رفت  نمی دانم شاید کلبه ای بهتر پیدا کرده  امروز بعد از مدتها آمده ام به کلبه ام تا بنویسم برای آخرین بار کاش تمامی مستاجر ها صاحب خانه می شدند ،ای کاش برای همیشه می ماند، اینجا سرای غم است، می دانم اینجا سرزمین دل خستگان است ،می دانم سرزمین باور ها، بودن ها و نبودن ها سرزنش نکنم رهروان شادی را که شوره زار نهادندو دشت بگزیدند انگار تمام زمين در تنهايي دفتر من است و تمام آبها جوهر خودنويسم تا هر آنچه که دل مي گويد بنويسم آري يک زخم کوچک دارد در دل تنهاييهاي من، که مرحمش سکوت است سکوت را لاي يک پارچه ي سپيد با کمي برگ درخت صبر ضميمه ميکنم و روي زخم دل مي گذارم شايد اندکي التيام يابد وقتی آخرین کلامم را بر این دفتر نگاشتم مرا محکوم کردند به انسانی که ریارا در پشت نقابی پنهان کرده بودو همه جا آن را با خود می برد مرا محکوم کردن به جرمی که هیچگاه مرتکب نشد م مرا به انسانی خطاب کردند که جز تزویر و ریا هیچ چیز را برای دیگران به ارمغان نداشت ، صداقت را از من به عنوان تهفه ای  گرفتند

اما يك چيز تو بگو اي صداقت راستی را چه كنيم وبه كدام كوچه راه خود را از سر گيريم؟؟؟ یک عمر هستی را در پی لمس حقایق همراه می شویم و عاشقانه روان را از کدورت محو می کنیم تا زلال ذهنمان معبر گذر کسی باشد که با خویشتنمان یکیست

اما ذهن زلال گذر گاه نیست و من هنوز فراّش کدورت روان خویشم. گر چه دیریست  گوشه نشین تنهایی ام  و اشکها را به تماشای  زمستان  می فرستم  ولی  چه سودو در این مانده ام که واژهء درد را با کدامین نغمه سر دهم هنگامی که کبوتران خیال در آسمان نومیدی به پرواز در می آیندو دستانم در حالت التماس می خشکند. اشک را به وسعت تنهایی می ستایم ودلخسته ترین نگاهم را به پیچکهای یادت تقدیم خواهم کردآنگونه که پرستوان مهاجر نام تو را بر بلندترین شاخه های درختان سر می دهند تایادآور روز های اوج باشد.هر چند در خیال آبی عشقت مانده ام و همراه شب بوها جاده ای تاریک را انتظارمی کشم امادر فراسوی نگاهم اشکی است که از تنهایی فرو می ریزد و خلوت  خویش  را با یادت  پر کرده و گلپونه های احساس را در آغوش خود پرورش می دهد تا درآینده ای نزدیک مرثیه خوان روز وداع باشند.همیشه در این فکرم  که در کنار  کدام  تكدرخت مویه های عاشقانه ا م را سردهم و باکدامین برگ پیوند دوستی بندم تا در روزهای سخت مرایاری کند.

. بيا و در امتداد نگاهم ببار تا آرزوهايم  رنگ تازه اي به خود بگيرندونگاهت رابه چشمانم پيوند بزن تا يادآورروزهاي خوش زندگي درطلوع خورشيد مهرباني باشد . دست نوشته هايت را بر مي دارم تا هر روزبا ديدن آنها خاطرات  گذشته را به تصوير ذهنم بكشانم و بدان در دريايي از غم و اندوه فرو رفته ام و دست و پا مي زنم و فريادم را كسي نمي شنود همانطوري كه فريادت را كسي نشنيدمن به  انتهای خویش رسیده ام  که طلوع هم  برایم  کاری  نخواهد کرد و تنها به آسمانی  خیره شده ام که  کبوتران نگاهت  در آنجا  لانه کرده اند . من سالهاست که اندوه بی پایان چشمانت را خوانده ام  و فوران آتشفشان قلبت را در سرزمین احساس  دیده ام . گر چه دیریست  به جویبارهایی  که نامت را زمزمه می کنندگوش جان سپرده ام  و با پرستو هایی  که  معنای کوچ را خوب می فهمند بارهازخم های به  کویر نشسته ات  را مرور کرده ام  اما  در این  مانده ام  که  کدام حنجره را برایت  بنوازم تا سکوت پنجره ات را تا بهار  بدرقه کند   آخرمن کدام زمستان را بپیمایم  که بهارش را دستان تو رنگین  کرده باشد  وقتی   که  رویای  سبز  شدن  را  در  هیچ  افسانه ای  نخوانده  باشم؟ این کلبه متعلق به توست هرگاه خواستی در ان بنویس

تره

صابخونه دستور داده این عسکو بزارم تو وبلاگ

گفته اگه نزاری اجارتو زیاد می کنم

می خاوم بدونم دیدگاه شخصیتا راجع به یه تصویر چیه؟ دوست دارم برداشتتون واسم تو قسمت نظرا بنویسین دیدگاه شخصی خودمو هم تو پست بعد می نویسم. دوس دارم بدونم کدومش به هم نزدیک تره.

می گن راه حل آدمای ناامید اینه!!

به نظر که قشنگه میاد

 اما نه وقتی راه نفستو می گیره

چقدر جالب. به جای  این که دستتو بگیره نفستو می گیره.

کمکت می کنه

اما با این تفاوت که

کمکت می کنه تا بری اون دنیا