ای اشک آهسته بریز که غم زیاد است هنوز

دلم گرفته از اين زمونه از اين روزگار

وحشت و ترس تمام زندگيم و فرا گرفته

هر شب چشمهامو به اين اميد مي بندم كه فردا هم مي تونم باهات باشم  و برات زندگي كنم  

هميشه مي گفتم اگه امروز  از هم غافليم اگه امروز نمي تونيم با هم روزهامونو سر كنيم فردايي هست كه با هم روزهامونو شب و شبهامونو صبح كنيم

اما حالا بايد تو تك تك ثانيه ها دنبال لحظه اي بگردم براي با تو بدون در كنار تو بدون

كاش هيچ وقت اون فردا نياد چون اگه اون فردا طلوع كنه منم غروب مي كنم.

روزگار می گذرد ..بی تامل و بی توقف سايه نيز زياد است و خموشی.. ولی رنگ نخواهم باخت.. چرا که من در دل خورشيدی دارم.. هميشه فروزان و بی وقفه.. و تو ای خورشيد من: وجودم از توست و ماندنم نيز... و لحظه لحظه بودنم مملو  از وجود توست

در دل من...

می خواهم روزهای سیاهم را برگ برگ کنم

می خواهم سوزی که دائم در وجودم حس می کنم

به فراموشی بسپارم

می خواهم قلمو خیال را در دست بگیرم

وخودم را خوشبخت نقاشی کنم

می خواهم همه جا را آبی کنم

می خواهم آتش را از روزگار حذف کنم

می خواهم از ته دل و قلبم فریاد بکشم

تا شاید ذره ای از غوغا درونم کم شود

تا شاید قلبم از یاد خاطره ها تهی نشود

ای کاش دست کم صفحه خیالم

این رنگ و بو را می گرفت

دوست دارم خوب باشم

و خوب بودن را حالا تجربه کنم